Ophef over kraken in Amsterdam

Amsterdamse krakers in slecht daglicht

Recentelijk werd in de Amsterdamse gemeenteraad afgegeven op de Amsterdamse kraakbeweging. Aanleiding daarvan was de ontruiming van de zogenaamde slangenpanden aan het spui. De VVD ventileerde de mening dat het kraken in Amsterdam nu maar eens afgelopen moest zijn. Redenen daarvoor waren de illegaliteit, kraken is namelijk tegenwoordig wettelijk verboden en kraken zou de gemeenschap alleen maar kosten en niets opleveren. De gemeenteraadsleden Marianne Poot en Dilan Yesilgöz lieten in een artikel in het Parool geen spaan heel van de bewoners van de slangenpanden. Niets is echter minder waar aangezien Amsterdam de kraakbeweging dankbaar zou moeten zijn voor een voortdurende inzet om de leefbaarheid van de stad in handen van haar bewoners te houden.

 Een ander mening

De positieve gevolgen van het kraken en de achterliggende ideologische discussie aangaande gemeenschap en overheid worden in bovengenoemd stuk echter geheel weggelaten. Gelukkig reageerde Zeeger Eernsting in een artikel waarin de eerder genoemde raadsleden van repliek werden bediend. Zaken zoals het voorkomen van betoncity vorming, het redden van de Jordaan, het tegenhouden van de bouw van een snelweg door de nieuwmarktbuurt werden voor het gemak door de VVD raadsleden vergeten. Amsterdam heeft veel te danken aan de kraakbeweging en haar streven om de stad leefbaar en sociaal te houden. Naast bovengenoemde voorbeelden is de kraakbeweging ook verantwoordelijk voor het levend houden van de discussie over de publieke ruimte en hoe die wordt ingevuld. In de grote stedelijke politiek heeft namelijk een verschuiving plaatsgevonden aangaande het beleid van de voorheen publieke ruimtes.

Business before pleasure!?

Steeds vaker worden publieke ruimtes namelijk door de overheid gebruikt om een extra bron van inkomsten te generen. Dat levert uitermate kromme situaties op waarin de gemeente zichzelf in denken en doen tegenspreekt. Voorbeeld hiervan is bijvoorbeeld de reclame op steigers. Nadat op het Damrak de overmaat aan reclame uitingen werd aangepakt door het te verbieden was het juist de gemeente die daar gigantisch billboards plaatsten. De steigers die werden gebruikt voor het opknappen van de panden werden voorzien van reclame boodschappen die de gehele gevels van de panden besloegen. Een voorbeeld van hoe de gemeente de commercialisering van de publieke ruimte enerzijds probeert tegen te gaan maar die anderzijds zelf creëert. De kraakbeweging heeft in deze discussie een vooraanstaande positie in kennis en ervaring die de stad verder kan helpen om haar leefbaarheid en karakter te behouden. Zaken die door de gemiddelde Amsterdammer niet mogen worden vergeten!